Sapfo “Ode aan Afrodite” – Σαπφώ «Ύμνος στην Αφροδίτη»

Sapfo “Ode aan Afrodite”

Onsterfelijke Afrodite, kind van Zeus, vol listen,

ik smeek U, heersers, doe mijn hart toch niet

zo’n pijn met al Uw kwellingen,

machtige godin.

Kom hierheen, want ook eerder

verhoorde U van verre mijn gebed en

verliet U het gouden huis van Uw vader

om naar mij te komen op Uw wagen.

Mooie snelle vogels trokken U

boven de donkere aarde,

met snelle vleugelslagen verlieten zij

de hemel en vlogen door de lucht.

Snel waren ze er en U, gelukkige godin,

glimlachte met Uw goddelijk gelaat

en vroeg wat er met mij aan de hand was

en waarom ik U riep,

en wat ik het liefste wilde in mijn

waanzinnige verliefdheid. U zei:

“Wie moet ik verliefd op je laten worden,

wie wil er niets van je weten, Sapfo?

Ze ontwijkt je nu wel, maar snel zal ze

achter je aangaan;

nu neemt ze je geschenken nog niet aan,

maar ze zal je er weldra mee overladen,

nu houdt ze niet van je, maar dat zal

gauw veranderen, of ze wil of niet’.

Kom ook nu bij mij en bevrijd mij

van mijn droeve zorgen,

en vervul alles waar mijn hart naar

verlangt, en wees mijn bondgenote hierin.  

Σαπφώ «Ύμνος στην Αφροδίτη»

Αθάνατη Αφροδίτη, που κάθεσαι σε πλουμιστό θρόνο,

κόρη του Δία πολυμήχανη, σε παρακαλώ: δέσποινα,

μη βασανίζεις με έγνοιες και στεναχώριες την καρδιά μου!

Αλλά έλα κοντά μου, αν κάποτε άλλοτε άκουσες

τη φωνή μου από μακριά και εισάκουσες την

προσευχή μου. Τότε άφησες το χρυσό παλάτι του

πατέρα σου και ήρθες ζεύοντας την άμαξά σου.

Όμορφα σπουργίτια σε φέρανε γρήγορα κάτω

στη μαύρη γη.

Χτυπώντας γοργά τα φτερά τους και διασχίζοντας τον

αιθέρα ήρθαν από τον ουρανό. Γρήγορα φτάσανε· κι εσύ,

μακαρισμένη, με γελαστό το αθάνατό σου πρόσωπο,

με ρωτούσες τι έπαθα πάλι, γιατί σε κάλεσα πάλι,

τι επιθυμεί πιο πολύ η τρελή καρδιά μου. «Ποιο αγαπημένο

πρόσωπο πρέπει η πειθώ να φέρει τώρα στην αγάπη σου;

Πες μου, Σαπφώ, ποιος σε αδικεί;

Σε αποφεύγει; Σύντομα θα σε κυνηγήσει η ίδια. Δε δέχεται

δώρα; Θα σου προσφέρει η ίδια. Δε σ’ αγαπά; Σύντομα θα

σ’ αγαπήσει, ακόμη και παρά τη θέλησή της.» Έλα και τώρα

και λύτρωσέ με από το βαρύ μαράζι. Εκπλήρωσε αυτό που

η καρδιά μου ποθεί να γίνει και γίνε σύμμαχός μου.

[Μετάφραση: Δ. Ιακώβ]

Waarom stemden de vrouwen niet in het oude Griekenland?

Het verhaal van Poseidon, Athena & de stad Athene:

Volgens een mythe twistten Poseidon en Athena eens, over wie de stad onder zijn hoede mocht nemen, en wiens naam hij zou krijgen. Tenslotte besloten zij elk aan de stad een geschenk te geven en degene wiens geschenk het meest waardevol geacht werd door de andere goden, zou de winnaar zijn. Zogezegd, zo gedaan. Poseidon sloeg met zijn machtige drietand op de rots van de Akropolis, en meteen kwam daar water tevoorschijn. Vervolgens stampte Athena met haar voet op de grond, en daar wortelde een olijfboom, de eerste ter wereld, een gezegende boom en vredessymbool sinds zeer oude tijden. De goden oordeelden dat Athena gewonnen had, en sindsdien draagt de stad haar naam.

Een andere versie van de mythe vertelt dat Zeus de mensen liet beslissen welk geschenk hun voorkeur had. In die tijd hadden ook de vrouwen stemrecht. DE mannelijke burgers kozen voor het geschenk van Poseidon, de vrouwen, die in de meerderheid waren, echter voor het geschenk van Athene. Uit boosheid zette Poseidon het land onder water. De god wilde echter wel verzoenen met de Atheners, maar eiste in ruil hiervoor dat de Atheners de politieke verhoudingen onder de burgers drastisch zouden veranderen. Poseidon krijgt zijn zin. De vrouwen mochten voortaan niet meer stemmen. Ze moesten wachten tot 1952 om  hun stemrecht terug te krijgen.